Bylem na Monza, torze legendzie, gdzie widzialem jak mistrzowie F1 jezdza i zdobywaja uznanie pieknych kobiet i kibicow. My mielismy zrobic cos jak oni, tylko bez kobiet, kibicow i w 2 kolka na torze. I bez zenady, ktora niewatpliwie byla w tle

W zalozeniu bylo to, ze my jako amatorzy kazdy ma prawo do machniecia sie Lamborghini Gallardo. Wersja 520 koni, kolor zolty lub czarny. Autko wyjebane na maksa. Nas bylo z 15 osob w kolejce, przypadkowo zaczalem jako pierwszy jazde, mimo ze wyjatkowo raz nie chcialem byc pierwszy.

No ale dzieki temu nawet nie zdazylem sie przestraszyc ani spiac posladkow jak wsiadlem do potwora. Moim pilotem byl Gigi, przystojny italianiec z cyklu takich przy ktorych nie mam szans na otworzenie puszki z pomidorami a nie mowiac o otworzeniu konwersacji z jakakolwiek kobieta w promieniu kilometra. No i on mnie pilotazowal i wydawal komendy.

Przejechalem dwa kolka po torze, maks osiagnalem moze z 240 km/h, odczulem pelen szacun dla Kubicy i innych oraz nieco niesmaku do siebie. Niesamowite uczucie prowadzic auto, ktore lubi jechac powyzej 150 i cieszy sie jak widzi 200 na wykresie a nie to ze zada zjazdu do stacji benzynowej i na przeglad. To jak auto zrywa sie na wyjsciu z zakretu i jak zwalnia w szykanie to wow, naprawde cos. Poza tym wciaz uczucie ze jest sie na skraju utraty kontroli nad pojazdem.

Tylko ze odczulem to wszystko dopiero wtedy jak pojechalem kolko z ziomalem z Drift Caru (jakas wyczesana wersja BMW M3) - co mial umiejetnosci, talent i znal tor. I co szykana to robil niszczenie opon i pelen zachwyt w moim umysle. Ja bowiem jechalem w wersji enerdowski emeryt do kosciola i juz wiem na 103% ze nie jestem stworzony do aut, do rywalizacji i ze nadaje sie wylacznie do bycia piknikiem.

Warto bylo, wrzucam wersje artystyczna, bo wersji sportowej ni chuja nie wrzuce. Mam dostac filmik z ujeciem jak jade, wykresami predkosci, hamowania itd, ale juz wiem ze to sie nie nadaje na cokolwiek. A zwlaszcza na publikacje spolecznociowa